Kostek Yoriadis Tak Kochać Tylko Ciebie

Pamiętam, jak moja młodsza siostra, Ania, kiedy była mała, obsesyjnie kolekcjonowała kolorowe naklejki. Każdy wolny moment spędzała na przeglądaniu zeszytu, w którym każdy wolny centymetr był zapełniony błyszczącymi obrazkami. Kiedy tylko pojawiała się nowa, wyjątkowa naklejka, często kupowana kosztem kieszonkowego, Ania trzymała ją w specjalnym pudełeczku, jak najcenniejszy skarb. Ale co ciekawe, rzadko kiedy te naklejki trafiały do jej zeszytu. Bardziej ceniła sobie samo ich posiadanie, samą myśl o tym, że coś pięknego i unikalnego jest jej. W końcu, gdy po wielu miesiącach na jej twarzy malowało się lekkie rozczarowanie, zapytałem ją, dlaczego tak rzadko używa swoich skarbów. Odpowiedziała mi ze smutkiem: "Bo boję się, że jak je nakleję, to przestaną być takie specjalne."

Ta dziecięca opowieść o naklejkach wydaje mi się niezwykle trafna w kontekście tego, co nazywamy "potencjałem twórczym". Podobnie jak Ania, często gromadzimy wiedzę, umiejętności, pomysły – nasze osobiste "naklejki" – ale boimy się ich użyć. Boimy się, że jeśli je "nakleimy" na coś, jeśli wykorzystamy je w praktyce, to stracą swój dziewiczy blask, swoją nienaganną formę. Obawiamy się krytyki, porażki, a co najgorsze, obawiamy się, że okaże się, iż nasze "naklejki" nie są tak wyjątkowe, jak nam się wydawało.

W życiu studenckim każdy z nas ma dostęp do olbrzymiego zasobu wiedzy, nowych perspektyw, inspirujących dyskusji. Na wykładach słuchamy profesorów, w bibliotekach przeglądamy setki książek, na seminariach poznajemy różne punkty widzenia. To wszystko są nasze cenne "naklejki". Ale czy potrafimy je w pełni wykorzystać? Czy odważamy się je "nakleić" na własne projekty, na własne eseje, na własne prezentacje? Czy przekształcamy teoretyczną wiedzę w praktyczne działanie? Często ograniczamy się do pasywnego gromadzenia informacji, bojąc się, że nasze próby połączenia tych elementów w coś nowego okażą się nieudane. To jest właśnie pułapka potencjału twórczego – potencjału, który pozostaje niezrealizowany z powodu strachu.

Słynna piosenka "Kostek Yoriadis Tak Kochać Tylko Ciebie", która swoją premierę miała w 1995 roku, jest intrygującym przykładem tego, jak bardzo emocje i relacje mogą wpłynąć na nasze postrzeganie świata, a tym samym na to, jak wykorzystujemy nasze zasoby. Utwór ten, pełen namiętności i desperacji, opowiada o miłości tak silnej, że wyklucza inne uczucia. Można by zapytać, co ma piosenka do potencjału twórczego? Otóż, w swoim skrajnym przesłaniu, sugeruje ona pewną formę koncentracji, wyłączności. Tak jak bohater piosenki "nie kochać tylko Ciebie", tak my często koncentrujemy się na jednym aspekcie naszej wiedzy lub umiejętności, ignorując inne. Ale prawdziwy potencjał twórczy nie polega na wyłączności, lecz na synergii. Polega na tym, by kochać - czyli w pełni angażować się w - wiele "tylko", wiele dziedzin, wiele połączeń.

Dla Was, drodzy studenci, ten brak "naklejania" swoich "naklejek" wiedzy może oznaczać przegapione szanse. Na przykład, jeśli studiujecie historię sztuki, ale boicie się stworzyć własną, nawet prostą, grafikę komputerową, tracicie możliwość połączenia wiedzy teoretycznej z praktycznym jej wyrazem. Jeśli uczycie się programowania, ale nie angażujecie się w projekty grupowe, bo obawiacie się, że Wasze umiejętności nie są wystarczająco dobre, zamykacie drzwi do nauki od innych i do rozwoju poprzez współpracę. Te momenty, kiedy odważamy się coś zrobić, nawet jeśli to tylko mały krok, to właśnie te momenty, kiedy nasze "naklejki" zaczynają żyć. Kiedy tworzymy, eksperymentujemy, popełniamy błędy i uczymy się na nich, wtedy nasz potencjał twórczy zaczyna rozkwitać.

Warto zastanowić się, co tak naprawdę stoi za naszym lękiem przed "naklejaniem". Czy to perfekcjonizm, który każe nam czekać na idealny moment, który nigdy nie nadejdzie? Czy to strach przed oceną, przed tym, co powiedzą inni? Piosenka Kostek Yoriadis Tak Kochać Tylko Ciebie w swojej dramatyczności może być metaforą tej skrajności, która czasem paraliżuje nasze działania. Ale miłość do tworzenia, do odkrywania, do dzielenia się, powinna być bardziej otwartą, bardziej inkluzywną siłą.

Nauka to nie tylko pasywny proces przyswajania faktów. To aktywny proces budowania, tworzenia i przekształcania. Każdy wykład, każde ćwiczenie, każda rozmowa to dla Was cegiełki, z których możecie zbudować coś unikalnego. Ale jeśli te cegiełki pozostaną tylko w "magazynie" Waszej pamięci, nigdy nie stworzycie imponującej budowli. Musimy nauczyć się kochać proces tworzenia, kochać ryzyko porażki jako integralną część nauki. Jak w piosence, miłość do czegoś wymaga zaangażowania, poświęcenia, a czasem nawet odrzucenia innych opcji. Ale w przypadku potencjału twórczego, ta "miłość" powinna być skierowana do samego aktu tworzenia, do procesu eksperymentowania, a nie tylko do efektu końcowego.

Kluczem do uwolnienia potencjału twórczego jest więc odwaga. Odwaga do eksperymentowania, odwaga do dzielenia się swoimi pomysłami, nawet jeśli nie są one jeszcze doskonałe. Pamiętajcie, że nawet najpiękniejsze naklejki Ani potrzebowały czasu, aby znaleźć swoje miejsce i nadać zeszytowi Anię wyjątkowy charakter. Wasza wiedza również potrzebuje "naklejania", by nadać Waszemu życiu i pracy unikalny kształt. Nie bójcie się popełniać błędów. Błędy to nie oznaka porażki, to tylko kolejne etapy na drodze do sukcesu, kolejne cenne "naklejki", które wzbogacą Wasze doświadczenie.

Na koniec, chciałbym Was zachęcić do refleksji. Jakie "naklejki" wiedzy i umiejętności zgromadziliście do tej pory? Jak często odważacie się je "nakleić" na coś, stworzyć z nich coś nowego? Czy Wasz potencjał twórczy jest jak skarbiec pełen nieużywanych bogactw, czy jak warsztat pracy, gdzie narzędzia są w ciągłym ruchu? Pamiętajcie, że życie jest za krótkie, by tylko kolekcjonować. Trzeba też tworzyć. Trzeba odważyć się "kochać" proces tworzenia, tak jak bohater piosenki "kochał tylko Ciebie". Ale ta miłość nie powinna być wyłączna, lecz otwarta na nowe możliwości i połączenia. Dajcie sobie szansę na rozwój, na wyrażenie siebie, na tworzenie tego, co w Was najlepsze.